Een hamvraag: Is er leven na de dood?

[De Zandman]

Ik vraag mij toch af, in hoeverre er leven na de dood is, of zou kunnen zijn.
Sommige religies zijn daarvan overtuigd, maar de wijze waarop is verschillend.
Wat denken we? Is er straks nog iets, of is echt alles voorbij?
" Uit stof zijt gij gekomen, tot stof zult gij vergaan".
En de rest dan?
De ziel, de geest, de entiteit, waarheen gaat deze?
Moeten we echt eerst over de rivier de Styx met Charon, en over de brug Es Siret, of is dat onzin?

Ik weet het niet.
Ik ben benieuwd naar wat anderen hiervan denken....

 

[Spyro]

Ik geloof heel erg in energie. Als wij doodgaan zijn we er denk ik nog wel, alleen ons bewustzijn is weg. Ik denk dat onze energie altijd aanwezig zal zijn.

Ik geloof ook in geesten. Tenminste, ik zie ze niet als echte “geesten” maar wel als energie die is blijven hangen. En dat kan verbonden zijn aan een plaats of spullen bijvoorbeeld.

 

[Moestuinier]

Het leven is een cyclus die nooit stopt. Dood ga je nooit. Enkel jouw lichaam gaat dood. Je ziel en geest leeft altijd verder. In een andere dimensie of in een ander lichaam met een geboortereset. Het stopt nooit. Elke ziel kan elk genaamd leven leven. Van dier tot mens. Zo denk ik erover.

 

[Spyro]

Het leven is een cyclus die nooit stopt. Dood ga je nooit. Enkel jouw lichaam gaat dood. Je ziel en geest leeft altijd verder. In een andere dimensie of in een ander lichaam met een geboortereset. Het stopt nooit. Elke ziel kan elk genaamd leven leven. Van dier tot mens. Zo denk ik erover.

Mooi omschreven inderdaad!

 

[djiego]

Ik heb nooit gedaan aan geloven en ben wars van religies (waarbij ik het boeddhisme voor wat betreft het way of life gedeelte zover ik ervan af weet wel geinteresseerd in ben). Ik ben van het ervaren.

Er zijn verschillende gebeurtenissen geweest waarbij ik heb kunnen ervaren dat ik direct contact met mensen kan leggen. (zowel gewenst als ongewenst, maar daar vertel ik later nog wel eens over) Van geest tot geest. Zo was ik tijdens een paddo trip op een gegeven moment in die staat, waarbij ik de proef op de som ben gaan nemen. Thuis of de bank, compleet aanwezig en grounded, was ik compleet in control van deze staat. Ik besloot om contact met mijn moeder te zoeken. (Het was midden in de nacht). Ik ging naar haar toe en 'zag' / 'voelde' dat ze sliep. Ik besloot haar te roepen en wakker te maken. Dat lukte. Ik 'zag'/'voelde' dat ze wakker werd. Ik vroeg haar contact met me te zoeken en me te bellen. Ik merkte dat ze opstond, en naar de telefoon liep en de hoorn oppakte. Ik pakte alvast mijn telefoon en 5 seconden later ging die over. Mijn moeder. Hi mom! Ik vertelde dat ik contact met haar had gezocht. Heb je wat gebruikt? Ja, paddestoelen, en ik wilde testen of ik direct contact met je kon krijgen. 'Ik had het gevoel dat er een berichtje voor me was en dat ik je moest bellen'. Ik: Nu weten we dus dat we altijd met elkaar verbonden kunnen zijn, onafhankelijk van tijd en plaats.

Waarom deze inleiding? Omdat dit voor mij de (meest directe. er zijn er meer geweest maar dit is de mooiste) ervaring was die me liet zien dat er een andere dimensie is waarin de geest/ziel opereert en dat we vermogens hebben die onbenut zijn/onderontwikkeld. (Onder andere doordat we opgroeien een compleet individualiste society waarin het denken wordt overontwikkeld en we met zn alleen in een cocon zitten).

Tweede belangrijke ervaring voor wat betreft het topic;

Mijn DMT ervaringen waren voor mij de aanwijzing hoe een compleet andere dimensie bestaat waarin wij middels dit geschenk van de natuur (cheatcode, shortcut, easter egg, maar een geschenk in ieder geval) een 'kijkje' kunnen nemen in wat ik niet anders kan uitleggen als hetgeen waar we vermoedelijk vandaan komen bij geboorte en ook weer naar teruggaan als we fysiek sterven. Een dimensie waarin alles met elkaar verbonden is, 1 geest. En hoe meer je je ego verliest, hoe meer je dat kunt ervaren. Waarin je merkt dat als je een 'gesprek' voert met een ultra 'klaar' wezen, dat je voor een gedeelte een gesprek voert met jezelf. Dat je overal bent en nergens, er is geen verschil. Dat je het eigenlijk allemaal al weet maar het in ondergesneeuwd/onderontwikkeld of laten we zeggen gestoord door de ziekte van het denken en het ego wat voortdurend een verhaal tegen je verteld. De restjes daarvan houden je tegen, zelfs in een DMT trip soms. Maar het is er, desalniettemin. Mijn boodschap die ik kreeg was dat ik hier was om te leren zodat ik klaar kon zijn om daar te zijn en wellicht te blijven.

Deze ervaring samen met de vorige en soortgelijke hebben mij doen begrijpen dat fysieke leven niet stopt en wellicht ook niet start naar of vanuit 'niets'.
Wij zijn geboren in een society die ons een grote handicap meegeeft, zoals gezegd het denken, 'intellect' en het ego waardoor we geisoleerd zijn. We zijn babies en zijn aan het leren kruipen. En dat is het doel. Maar wij zijn 1 geest waarbij we ons grotendeels verschuilen in ons eigen hoekje. Maar de possibilities zijn endless. En dat gaan we ook ervaren.

Sindsdien ben ik ook totaal niet bang voor de dood. UIteraard wel voor het moeten missen van mn loved ones. Maar het sterven, ik ben eerder nieuwsgierig.

 

[Jbruinsma]

Wat n verhaal zeg damm dan ga je ceker anders denken enhoe. ik heb ook weleens van goeie bekenden gehoord of van mijn moeder of vader dat ze soms dingen zagen dus er is sowieso iets naar maar ik heb t helaas 1 keer heel kort meegemaakt maar wel heel mooi lijkt me.

 

[Mindless]

De ziel, de geest, de entiteit, waarheen gaat deze?
Moeten we echt eerst over de rivier de Styx met Charon, en over de brug Es Siret, of is dat onzin?

Ik denk dat dat een metafoor is voor de ziel die terugkeert via de (heilige) geest naar God.

In mijn ogen zijn er een soort van niveau's in bewustzijn/realiteit. Dit is maar mijn opvatting, dus til er niet te zwaar aan. Het is ook geen oordeel over dat de ene persoon in het ene bewustzijn opereert en de andere persoon in het andere. Ieder van ons omvat al deze niveau's van bewustzijn en het ene niveau is ook niet 'beter' dan de andere.

- Als laagste is er ego-bewustzijn. Iemand die puur in ego-bewustzijn opereert is alleen maar bezig met overleven en pijn uit de weg gaan (door middel van plezier). Er is geen bewustzijn van de hogere dimensies. Het ego als zijnde een entiteit is een complete illusie en bestaat alleen in het denken. Toch is ego-bewustzijn immens belangrijk. Het is hier dat de ziel wijsheid, nederigheid en compassie kan leren die nodig zijn om de hogere niveau's van bewustzijn te bereiken.
- Dan is er het ziels-niveau bewustzijn. De ziel zelf is geen illusie maar ervaart een mate van (illusionaire) afgescheidenheid. Het is de ziel die incarneert "in" het lichaam (al is dat dus illusie). Ik denk ook dat het de ziel is die zo'n geloof in zijn eigen afgescheidenheid kan hebben, dat het als een geest, een niet-belichaamde entiteit kan verschijnen. Als je je bedenkt dat alles energie is, is dit niet eens zo'n gek idee. Verder is het de ziel die een verlangen kan hebben terug te keren naar het geheel (God, in religieuze termen). Het ego heeft geen verlangen dat te doen. Het ego wil alleen maar overleven, pijn ontwijken en plezier ervaren. Dus wanneer ervaren wordt dat men terug wil keren naar God, is dat de ziel die dat wil. Ondertussen kunnen er nog ego-verlangens zijn.
- Een stap hoger is de (heilige) geest. Oftewel puur spirit. Dit is het bewustzijn dat nooit geïncarneerd is. In het Hindoeïsme de 'Atman', de Zelf met hoofdletter Z genoemd. In de Atman is geen illusie, enkel realiteit.
- En dan is er het Absolute. Dit is de Atman die realiseert dat elke Zelf de eigen Zelf is. In het Hindoeïsme de Paramatman genoemd. Atman en Paramatman zijn 1 en dezelfde. De Zelf die overal en nergens is, nooit geboren en de bron van alle bestaan.

Elk niveau kan niet de niveau's boven zichzelf zien, maar alle niveau's onder zich. Het is een prachtige constructie (inclusief ego-bewustzijn).

Ik denk dus zeker dat er leven na de dood is. Dat wat wij in essentie zijn (het Absolute) is leven zelf, of de bron van alle leven. Er zal altijd leven zijn.

 

[SneeuwStorm]

Een kwestie van geloof, geloof ik. Ik geloof er niks van.

 

[Jbruinsma]

Een kwestie van geloof, geloof ik. Ik geloof er niks van.

Dat is voor iedereen weer anders natuurlyk, maar ik geloof er wel in. want hoe zou je geesten enzv dan kunnen verklaren?

 

[Rivalrie]

De vraag is, wat is leven? Is er een verschil tussen onze ons bewustzijn en ons lichaam?

Ik denk dat wij worden opgenomen door de aarde en daar verder in de stroom van het oneindig leven gaan.

 

[De Zandman]

Allemaal heel interessante theorieën!
Stof tot nadenken, zonder meer!
Ikzelf heb toch het idee, dat er maar één leven is en dat is het leven van nu.
Ik vrees de dood niet, integendeel, ik sta er alleen voor want iedereen van mijn familie is reeds overleden. En ik zit in de herfsttijd van mijn leven...dus, ik geef er weinig om.

Maar dan gebeurt er het navolgende:
Rijdend over een landweg dus het ging niet erg hard, ben ik buiten bewustzijn geraakt ( wss omdat ik teveel gewicht verloren had.)
En ik reed linea recta tegen een dikke boom.
Een enorme klap, heel mijn auto lag in puin, en ik...ik mankeerde niets.
Geen schrammetje...
Dan ga je op de automatische piloot, ik dus ook, foto's maken van de details en gaf door aan de gemeente aldaar dat ik tegen een boom aan gereden was en dat er een stukje schors af was.
Hierna belde ik 112 om de politie in te lichten, en deze waren er snel.
Alcoholtest, negatief uiteraard, en vervolgens zakte ik weer weg. Eventjes maar.
Dat was voor de agenten reden om de ambulance te laten komen en ging ik toch nog het ziekenhuis in...volgende dag daar weer uit.

De geestelijke verwerking duurde maanden en maanden lang.
De reden:
Hoe washet nou mogelijk om totaal onbeschadigd dit ongeval te overleven?
Was het mijn tijd nog niet?
Zat er een engel op mijn schouder toen?
Naast de vragen van hoe dit heeft kunnen gebeuren...
Dus, bestaat er " toch iets", waarvan wij nu nog niets verder weten?
Alweer, ik weet het niet...

 

[Mindless]

De vraag is, wat is leven? Is er een verschil tussen onze ons bewustzijn en ons lichaam?

Ik denk het niet. Alles wat we kennen van het lichaam bestaat uit zintuiglijke informatie, oftewel bewustzijn.

Ik denk dat wij worden opgenomen door de aarde en daar verder in de stroom van het oneindig leven gaan.

Ik denk dat het nog een stap verder gaat: we zijn nooit uit het oneindige leven gestapt. We zijn nooit 'op aarde' gekomen. Een 'leven' is een tijdelijke informatiestroom, een droom die verschijnt in het oneindige/eeuwige leven. In die zin denk ik dat we nergens heen gaan na dit leven. Enkel dat ofwel deze informatiestroom/droom stopt en alleen puur leven/bewustzijn overblijft, of dat er weer een nieuwe informatiestroom begint. Misschien hangt dat er ook vanaf of je zelf klaar bent met dromen of niet.

 

[Dirkdirk]

"We come from nothing and return to nothing."

Hier geloof ik heilig in. Geen hemelpoort, hiernamaals, dag des oordeels of afterlife-après-ski. Als het licht uit gaat is het voorbij. En omdat er geen straf of beloning is maken we ons eigen moreel kompas. En in mijn ogen is dat veel krachtiger dan moraliteit in afwachting van goddelijke beloning/bestraffing.

 

[SneeuwStorm]

Dat is voor iedereen weer anders natuurlyk, maar ik geloof er wel in. want hoe zou je geesten enzv dan kunnen verklaren?

Ik geloof ook niet in geesten.

 

[Mindless]

"We come from nothing and return to nothing."

Hier geloof ik heilig in. Geen hemelpoort, hiernamaals, dag des oordeels of afterlife-après-ski. Als het licht uit gaat is het voorbij. En omdat er geen straf of beloning is maken we ons eigen moreel kompas. En in mijn ogen is dat veel krachtiger dan moraliteit in afwachting van goddelijke beloning/bestraffing.

Ja, maar wat is 'niets'?

'Niets' is een concept, namelijk het tegenovergestelde van 'iets'. Maar dat is maar een idee. Ik denk niet dat dat bedoeld wordt met terugkeren naar niets. Je keert denk ik terug naar 'het niets' dat niet niets is, maar slechts niet-iets. Maar dat ben je nu ook al, dus is het niet echt een terugkeren naar niets, maar een verdwijnen van alle 'iets' wellicht.

Hemelpoort, dag des oordeels, goddelijke beloning/bestraffing geloof ik allemaal ook niet in. Het lijkt me vrij duidelijk dat dat allemaal bedacht is om macht over mensen uit te kunnen oefenen.

 

[Jbruinsma]

Ik geloof ook niet in geesten.

Okeoke maar geloof me maar maat ze zijn er wel man maarja iedere zin eigen he

 

[Mindless]

Okeoke maar geloof me maar maat ze zijn er wel man maarja iedere zin eigen he

Je kunt je er ook voor afsluiten denk ik. Ik geloof wel dat het fenomeen bestaat, maar heb er verder geen interesse in. Het is mijn mening maar, maar ik denk dat je ofwel ontvankelijk moet zijn voor zulke dingen, of er angst voor moet hebben. In beide gevallen trek je het aan.

 

[De Apotheker]

nope

 

[Neo-Shulginist]

Ik vraag mij toch af, in hoeverre er leven na de dood is, of zou kunnen zijn.

Hangt er van af hoe je leven definieert.

Ook zonder religie kun je ervan overtuigd zijn dat je 'doorleeft', omdat je lichaam wordt afgebroken in allerlei stoffen die weer worden opgenomen door andere levende organismen. Je kunt ook op abstracte wijze voortleven in de herinneringen van anderen of de impact die je hebt gehad op de planeet.

Wie wij zijn en wat de realiteit buiten ons, dat is een psychologisch construct. Maar we staan juist in constant contact met de buitenwereld en er vindt op allerlei manieren uitwisseling plaats tussen materie en energie.

Dood gaan is wat dat betreft meer een snelle wijziging tussen de geïsoleerde entiteit die jij jezelf noemt, naar een wat meer allesomvattend concept waarin de grenzen van wie je bent steeds wat meer vervagen en waarbij het tijdspad minder van dag tot dag wordt beschouwd maar over een steeds langere periode wordt beschouwd zonder duidelijke grenzen.

 

[De Apotheker]

Hangt er van af hoe je leven definieert.

Ook zonder religie kun je ervan overtuigd zijn dat je 'doorleeft', omdat je lichaam wordt afgebroken in allerlei stoffen die weer worden opgenomen door andere levende organismen. Je kunt ook op abstracte wijze voortleven in de herinneringen van anderen of de impact die je hebt gehad op de planeet.

Wie wij zijn en wat de realiteit buiten ons, dat is een psychologisch construct. Maar we staan juist in constant contact met de buitenwereld en er vindt op allerlei manieren uitwisseling plaats tussen materie en energie.

Dood gaan is wat dat betreft meer een snelle wijziging tussen de geïsoleerde entiteit die jij jezelf noemt, naar een wat meer allesomvattend concept waarin de grenzen van wie je bent steeds wat meer vervagen en waarbij het tijdspad minder van dag tot dag wordt beschouwd maar over een steeds langere periode wordt beschouwd zonder duidelijke grenzen.

Je bent pas echt dood als er niet meer over je wordt gesproken.

 

[Jbruinsma]

Je kunt je er ook voor afsluiten denk ik. Ik geloof wel dat het fenomeen bestaat, maar heb er verder geen interesse in. Het is mijn mening maar, maar ik denk dat je ofwel ontvankelijk moet zijn voor zulke dingen, of er angst voor moet hebben. In beide gevallen trek je het aan.

Ahh op die manier Jaaa dat zou idd kunnen, maar wie me gelooft of niet ik heb 1 keer iets gezien en weet dat ze bestaan. En ik ben er ook bang voor maarja wat ik er dan weer mooi aan vind is dat je dan weet dat er meer is.

 

[Mindless]

Hangt er van af hoe je leven definieert.

Dat is, zoals @Rivalrie ook al aangaf, de vraag ja. Ik denk dat verschillende mensen het leven heel verschillend definiëren en er zo langs elkaar gepraat wordt betreffende leven na de dood.

Ook zonder religie kun je ervan overtuigd zijn dat je 'doorleeft', omdat je lichaam wordt afgebroken in allerlei stoffen die weer worden opgenomen door andere levende organismen. Je kunt ook op abstracte wijze voortleven in de herinneringen van anderen of de impact die je hebt gehad op de planeet.

Maar dit is allemaal niet jouw ervaring, maar die van anderen. Het is natuurlijk wel een soort van nalatenschap, maar als er over leven na de dood wordt gesproken, gaat het toch om jouw ervaring. Leven na de dood voor jou.

Dood gaan is wat dat betreft meer een snelle wijziging tussen de geïsoleerde entiteit die jij jezelf noemt, naar een wat meer allesomvattend concept waarin de grenzen van wie je bent steeds wat meer vervagen en waarbij het tijdspad minder van dag tot dag wordt beschouwd maar over een steeds langere periode wordt beschouwd zonder duidelijke grenzen.

En uiteindelijk het voorbij concepten gaan. Of vóór concepten blijven.

 

[Flualhamdulillam]

Ik vind het leuk om over na te denken, maar ik denk dat ik alleen kan zeggen dat ik het niet weet. Uit sommige dingen kan ik echt wel inspiratie halen maar ik geloof nergens in. Ik beweer niks, ontken niks.

 

[De Zandman]

Hebben we niet allemaal één of meer
"onverklaarbare gebeurtenissen" meegemaakt?
Los van het feit of er psychedelica invloeden aan de orde waren?
Ik ga uit van: in een nuchtere toestand.
Ik dus wél en meer dan eens.
In casu gebeurtenissen waar ik zonder kleerscheuren doorheen kwam, ik heb dit overleefd, en waardoor of waarbij anderen dit " geluk" niet hadden...

 

[Nihilist88]

Aah een onderwerp naar mn kolfje😁 Ik was vroeger, de puberjaren en jonge 20er extreem non-believer, nihilist tot in de kist, niets heeft een reden en dood is dood, weg, niks andere plaats/dimensie, gewoon nada. Door de jaren heen, oa door m'n ervaringen met oa LSD, paddo's, magic truffs...sta ik hier heel anders tegenover. Ook ben ik sterk bezig met lucide dromen, letterlijk je dromen kunnen sturen. Ik ben er sterk van overtuigd dat ik al meerdere levensvormen heb ondergaan. Ik geloof niet in wat traditionele religies verkondigen, zoals een hemel en hel. Ik geloof wel heel sterk in leven buiten deze aardkloot en zelf buiten het universum. Misschien zijn wij wel het primitieve ras, zoals wij tov apen en neanderthalers kijken. Soit ik wijk uit op de vraag of er leven is na het leven zoals we nu kennen op aard? Ik weet niet wat er met onze ziel en energie gebeurt, nadat ons omhulsel dood en vergaan is. Kan onze ziel en/of energie overgaan nr een wereld, ongekend vr ons of kan deze hier op aard nog een betekenis geven, waar gaat de ziel, de energie naartoe, dwalen onze zielen hier nog voor ongekende tijd rond, neemt onze ziel een nieuwe levensvorm aan? Kan een ziel die nog vol wroeging, haat en verdriet zit, die niet klaar is hier, andere ondoden kwellen of boodschap brengen? Allemaal mogelijkheden vr mij.

 

[De Zandman]

Een kennis van mij beweerde laatst nog, dat een crematie " een wel erg pijnlijke ervaring " betekent voor de overledene"
Natuurlijk vroeg ik waarom.
Antwoord was: de ziel blijft vaak nog enige tijd aanwezig in het lichaam, maar is niet meer direct actief.
En dan ga je dat lichaam in een heet vuur schuiven.
Nou, die ziel, die gaat pijn lijden op deze manier!

Tsja.
Deze geloven zijn er dus ook....

 

[Mindless]

Of je denkt dat er leven na de dood is of niet, staat denk ik ook in nauw verband met of je gelooft het lichaam te zijn, of je gelooft 'in' het lichaam te zitten, of je gelooft (ziet) dat het lichaam in jou verschijnt, of dat je ziet dat er nooit echt iets in bestaan is gekomen. Dit correspondeert denk ik met de niveau's die ik hierboven noemde:

Ego-bewustzijn: Totale identificatie met het lichaam. Gevoel dat als het lichaam doodgaat, 'ik' ook doodga.
Zielsbewustzijn: Geloof 'in' het lichaam te zitten. Gevoel een bestaan los van het lichaam te hebben, maar op het moment in dit lichaam te zitten en pas na de dood eventueel te reïncarneren in een ander lichaam.
Puur spirit bewustzijn: Geen identificatie met het lichaam. Zien dat het lichaam (en de hele wereld) in jezelf verschijnt als een tijdelijke projectie gemaakt van bewustzijn zelf.
Absoluut bewustzijn: Zien dat er nooit echt een lichaam en wereld in bestaan zijn gekomen. Overal en nergens zijn.

Wederom, dit is geen vergelijking en het ene niveau is niet beter dan het andere dus ik hoop dat niemand dit als een oordeel opvat. Het is slechts een observatie en een model om naar bewustzijn te kijken. Uiteindelijk opereert iedereen denk ik op alle niveau's.

 

[Cruelti.]

Daar kunnen we jammer genoeg geen antwoord op krijgen en geven. Kon dat maar, even express dood gaan, en later weer levend gemaakt worden en dan even vertellen wat er nou echt is.

 

[Lid 152247]

Ik hoop het wel, ik denk het niet.

Ik weet eigenlijk wel zeker van niet. Stel wij blijven bestaan..een soort hemel of geest.

En vissen dan of mieren?
Wat maakt ons belangrijker dat wij niet verloren gaan en zij wel?
Waarneer kom je dan in aanmerking hiervoor. Geld het alleen voor mensen, dieren..of voor energieën..dat zit ook in bomen.. en de minuscule cellen en varianten waar we nog geen weet van hebben. Ze leven niet(als in..niet onze bewustzijn) maar zijn wel de bron van ons leven.

Als de dood persoonlijk word, iemand waarom ik geef gaat dood, of ik word mij heel bewust van mijn eigen sterfelijkheid ga ik meer neigen naar 'er bestaat wel wat'
Maar dat komt voor puur uit hoop, het niet 100% kunnen accepteren.

Om die reden heb ik ook geen behoefte mensen te overtuigen dat er niets is. De gedachte kan een hoop leed verzachten.

 

[Lid 152247]

Of je denkt dat er leven na de dood is of niet, staat denk ik ook in nauw verband met of je gelooft het lichaam te zijn, of je gelooft 'in' het lichaam te zitten, of je gelooft (ziet) dat het lichaam in jou verschijnt, of dat je ziet dat er nooit echt iets in bestaan is gekomen. Dit correspondeert denk ik met de niveau's die ik hierboven noemde:

Ego-bewustzijn: Totale identificatie met het lichaam. Gevoel dat als het lichaam doodgaat, 'ik' ook doodga.
Zielsbewustzijn: Geloof 'in' het lichaam te zitten. Gevoel een bestaan los van het lichaam te hebben, maar op het moment in dit lichaam te zitten en pas na de dood eventueel te reïncarneren in een ander lichaam.
Puur spirit bewustzijn: Geen identificatie met het lichaam. Zien dat het lichaam (en de hele wereld) in jezelf verschijnt als een tijdelijke projectie gemaakt van bewustzijn zelf.
Absoluut bewustzijn: Zien dat er nooit echt een lichaam en wereld in bestaan zijn gekomen. Overal en nergens zijn.

Wederom, dit is geen vergelijking en het ene niveau is niet beter dan het andere dus ik hoop dat niemand dit als een oordeel opvat. Het is slechts een observatie en een model om naar bewustzijn te kijken. Uiteindelijk opereert iedereen denk ik op alle niveau's.

Ik zie dat dus totaal los van elkaar. Dat vind ik allemaal besef wat geld voor als je nog leeft. Het is voor mij geen indicatie wat er gebeurt na je dood.(de definitie of discussie van wat dood en leven dan precies is)

 

[Lid 152247]

Je bent pas echt dood als er niet meer over je wordt gesproken.

Daar was ooit zo'n boek over(of film.. vraag me al meer dan 10 jaar af welke het was) Volgens mij over een jongetje dat alleen als een soort geest bleef bestaan als mensen nog aan hem dachten. Als je helemaal vergeten was verdween je.

Ik kan mij niet meer herinneren of het dan ook de bedoeling was dat je uiteindelijk verdween..iig vond ik het maar een akelig idee. Het kwam op mij over dat je best nog een leuke tijd kon hebben er na, zolang je maar memorabel of geliefd genoeg was om gemist te worden.

 

[Lid 152247]

Mooi omschreven inderdaad!

Maar als het een cyclus was, was er dan nooit een begin?
Zo niet, wie heeft die cyclus dan gecreëerd.

Ik vind het een interessante concept maar te rechtlijnig. Wat maakt ons dan belangrijk genoeg om nooit te vergaan, er hebben we dan onze eigen cyclussen of gaan die energieën in elkaar over.. als alle cyclussen geen losse individuen of concepten zijn(kan het niet beter omschrijven) kan je dan nog wel van een cyclus spreken.

 

[Jbruinsma]

Snap hier nu geen3n3

Daar was ooit zo'n boek over(of film.. vraag me al meer dan 10 jaar af welke het was) Volgens mij over een jongetje dat alleen als een soort geest bleef bestaan als mensen nog aan hem dachten. Als je helemaal vergeten was verdween je.

Ik kan mij niet meer herinneren of het dan ook de bedoeling was dat je uiteindelijk verdween..iig vond ik het maar een akelig idee. Het kwam op mij over dat je best nog een leuke tijd kon hebben er na, zolang je maar memorabel of geliefd genoeg was om gemist te worden.

Het zou maar echt zo zijn, dat zou vaag zijn zeg shitt. Maar stiekem hoop ik wel dat er idd wat is na die tijd lijkt me ook zo raar en een beetje eng je bent ineen keer weg bijvb, je kan niks meer niet denken(wat ze zeggen dan he) zulke dingen maarja weetje
Ik denk zelf dat hier nooit een goed antwoord op zou komen.

 

[Lid 152247]

Ik begin wel ineens aan mijzelf te twijfelen, zou ik het niet heel intens hebben gedroomd? Dat overkwam mij als kind al. Iig hoop ik niet dat dit concept op mij ligt te wachten.

Veel interessanter vind ik de vraag, waarom kunnen we niet accepteren dat dood gewoon dood is?

 

[Mindless]

En vissen dan of mieren?
Wat maakt ons belangrijker dat wij niet verloren gaan en zij wel?

Ik denk niet dat wij belangrijker zijn dan dieren en ook niet dat ("de zielen van") dieren verloren gaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik niet geloof dat vissen en mieren bewustzijn hebben, net zoals ik ook niet geloof dat mensen bewustzijn hebben. Het is denk ik andersom: bewustzijn heeft mensen, vissen, mieren, etc. De vorm (mens, vis, mier etc.) verdwijnt, bewustzijn zelf (in zijn pure essentie) blijft over. En er is maar 1 bewustzijn.

Ik zie dat dus totaal los van elkaar. Dat vind ik allemaal besef wat geld voor als je nog leeft. Het is voor mij geen indicatie wat er gebeurt na je dood.(de definitie of discussie van wat dood en leven dan precies is)

Als je in dit moment ziet dat je alreeds niet in het lichaam zit (en dat is mogelijk) wat veranderd er dan voor jou na de fysieke dood? Al je hele leven zie je jouw lichaam veranderen. Letterlijk geen 1 cel is meer dezelfde als die van toen je een klein kind was. Maar alsnog ben jij er al die tijd geweest als dezelfde 'ik'. Als je dat ziet, hoe kun je dan mogelijk je lichaam zijn? Hoe kun je iets zijn dat je zelf ziet komen en gaan? Je bent het bewustzijn waarin het lichaam (en de wereld) verschijnt. De fysieke dood van het lichaam maakt dus niets uit voor jou. Natuurlijk, dit betekent niet dat je weet wat de vorm van je ervaring zal zijn na de dood van dit lichaam (gelukkig niet zeg), maar wel dat jij er nog zult zijn als het onveranderlijke bewustzijn dat die nieuwe ervaring zal hebben.

Dit is een hartstikke onconventionele gedachtegang natuurlijk, maar hoe gek is het conventionele wereldbeeld: dat er een bewustzijn of ziel 'in' een mens of dier zou zitten? Hoe werkt dat? Waar zit dat dan? Nooit is er zoiets gevonden en nooit zal er zoiets worden gevonden omdat bewustzijn niet materieel is. Waarom gaan we niet uit van onze daadwerkelijke ervaring: wij (bewustzijn) zijn primair en ons lichaam en de wereld zijn secundair. Wij veranderen nooit en het lichaam en de wereld veranderen constant. Is datgene wat constant is dan niet de onderliggende realiteit van datgene dat onderbroken is? Dat moet het zijn toch? Dat wat komt en gaat kan niet de onderliggende realiteit zijn.

 

[De Zandman]

Wij veranderen wel degelijk, Mindless....
Lichamelijk bezien: (volgens mij dan)
In een relatief kort tijdsbestek zijn wij geëvolueerd van een primaat achtige, die zich op handen en voeten verplaatste, naar een type primaat die rechtop is gaan lopen, en die ook nog eens een gigantische invloed op alles wat leeft heeft gekregen.
Hij kreeg verstand.
Waartoe deze evolutie verder nog toe gaat leiden, dat is onbekend.
Niet te voorspellen ook.
Het lichaam verandert dus zoals je ook zegt.
Maar die eerste primaten, die spraken hoogstwaarschijnlijk niet, met een taal zoals wij, en wat voor gedachtenwereld zouden ze gehad hebben?
Niet die van ons tegenwoordig, dat staat voor mij vast!
Vwb vissen en mieren:
dieren zoals deze hebben een instinct.
Geen verstand zoals wij dat hebben.
Dat is dan ook het kardinale punt, waarin wij verschillen met dieren.
wij discussiëren, overleggen, vergaderen..
Het lijkt soms wel zo, dat dieren over een verstand beschikken, maar dit is niet zo, uitgezonderd enkele primaten soorten zoals de bolebo's en chimpansees, naast de gorilla's misschien..
Deze zijn in staat om gezamenlijk op jacht te gaan bijvoorbeeld.
Of gereedschap te gebruiken.
Maar ik heb meeuwen de basaltblokken zien gebruiken om schelpdieren te kunnen kraken ( bemachtigen)
Dat deden ze, door een mossel oid vast te pakken in hun snavel, omhoog te vliegen, en dan die mossel te laten vallen op die stenen, en deze waren dan gekraakt zodat ze gegeten konden worden.
Dit vind ik wonderlijk, en heel mooi om te zien!

zo zie ik het...

Als er een mogelijkheid tot reïncarnatie zou zijn, hoe zit dat dan met entiteiten die dit niet willen?
Ik bijvoorbeeld, ik wil helemaal niet terugkomen.
Deze hele rotzooi die de wereld nu geworden is, nee dank u beleefd.
Ik laat de beurt voorbij gaan.
Ik zie namelijk alleen maar een onzalige toekomst.
Het is een zooitje geworden hier op deze aardkloot.
Dus in dezen pas ik.

Iets anders, wat geloven wij van mensen die klinisch dood zijn geweest, zijn uitgetreden uit hun lichaam, gezien hebben hoe de artsen bezig zijn geweest met hun lichaam, die ook allemaal een vergelijkbare ervaring hebben gehad?
Zoals een fel wit licht, wat warmte uitstraalde, en op dat moment kregen deze mensen een vorm van "bericht " dat ze terug moesten keren naar hun lichaam, omdat " het hun tijd nog niet was"?
Wat denken we hiervan?

 

[Mindless]

Wij veranderen wel degelijk, Mindless....
Lichamelijk bezien: (volgens mij dan)
In een relatief kort tijdsbestek zijn wij geëvolueerd van een primaat achtige, die zich op handen en voeten verplaatste, naar een type primaat die rechtop is gaan lopen, en die ook nog eens een gigantische invloed op alles wat leeft heeft gekregen.
Hij kreeg verstand.
Waartoe deze evolutie verder nog toe gaat leiden, dat is onbekend.
Niet te voorspellen ook.
Het lichaam verandert dus zoals je ook zegt.
Maar die eerste primaten, die spraken hoogstwaarschijnlijk niet, met een taal zoals wij, en wat voor gedachtenwereld zouden ze gehad hebben?
Niet die van ons tegenwoordig, dat staat voor mij vast!
Vwb vissen en mieren:
dieren zoals deze hebben een instinct.
Geen verstand zoals wij dat hebben.
Dat is dan ook het kardinale punt, waarin wij verschillen met dieren.
wij discussiëren, overleggen, vergaderen..
Het lijkt soms wel zo, dat dieren over een verstand beschikken, maar dit is niet zo, uitgezonderd enkele primaten soorten zoals de bolebo's en chimpansees, naast de gorilla's misschien..
Deze zijn in staat om gezamenlijk op jacht te gaan bijvoorbeeld.
Of gereedschap te gebruiken.
Maar ik heb meeuwen de basaltblokken zien gebruiken om schelpdieren te kunnen kraken ( bemachtigen)
Dat deden ze, door een mossel oid vast te pakken in hun snavel, omhoog te vliegen, en dan die mossel te laten vallen op die stenen, en deze waren dan gekraakt zodat ze gegeten konden worden.
Dit vind ik wonderlijk, en heel mooi om te zien!

zo zie ik het...

Klopt, het lichaam veranderd voortdurend en de geest (gedachten) ook. Dieren mogen dan geen gedachten hebben zoals wij die hebben, ze "hebben" wel een bewustzijn. Ze reageren immers op de wereld om hen heen.

De natuur is ontzagwekkend en magnifiek. Ik hou er ook enorm van om de natuur te observeren. Maar hoe vaak draaien we het om: Wat is het in godsnaam dat dit alles ziet en kan bevatten? En wat is de aard van datgene? Is deze veranderlijk? En wat is de relatie van dat met het waargenomene? Dit zijn vragen die mij nog meer fascineren dan de fysieke wereld zelf. Want als je alleen maar kijkt zonder te weten wat het is dat kijkt, hoe weet je dan wat het is waar je naar kijkt?

Als er een mogelijkheid tot reïncarnatie zou zijn, hoe zit dat dan met entiteiten die dit niet willen?
Ik bijvoorbeeld, ik wil helemaal niet terugkomen.
Deze hele rotzooi die de wereld nu geworden is, nee dank u beleefd.
Ik laat de beurt voorbij gaan.
Ik zie namelijk alleen maar een onzalige toekomst.
Het is een zooitje geworden hier op deze aardkloot.
Dus in dezen pas ik.

Dit is waarom in het Boeddhisme gestreefd wordt in dit leven Nirvana te bereiken. Af te stappen van het wiel van Samsara (cyclus van dood en wedergeboorte) om niet weer opnieuw gereïncarneerd te worden. En in het Hindoeïsme is er dus de Atman en Paramatman, de diepste essentie die nooit geïncarneerd is. In werkelijkheid wordt niets ge(re)ïncarneerd, maar de identificatie met het lichaam en bijkomende karma kan ervoor zorgen dat de ziel weer "in" een lichaam komt. Er is geen uitweg, behalve de ware aard realiseren in dit leven. Althans, volgens onder andere Boeddhisme en Hindoeïsme.

Iets anders, wat geloven wij van mensen die klinisch dood zijn geweest, zijn uitgetreden uit hun lichaam, gezien hebben hoe de artsen bezig zijn geweest met hun lichaam, die ook allemaal een vergelijkbare ervaring hebben gehad?
Zoals een fel wit licht, wat warmte uitstraalde, en op dat moment kregen deze mensen een vorm van "bericht " dat ze terug moesten keren naar hun lichaam, omdat " het hun tijd nog niet was"?
Wat denken we hiervan?

Ik heb geen idee.

Als het een licht is dat waargenomen wordt, lijkt het mij een fenomeen dat verschijnt in bewustzijn en daarom secundair aan bewustzijn. Maar ik heb de ervaring niet gehad.

 

[Zeehond]

Daar was ooit zo'n boek over(of film.. vraag me al meer dan 10 jaar af welke het was) Volgens mij over een jongetje dat alleen als een soort geest bleef bestaan als mensen nog aan hem dachten. Als je helemaal vergeten was verdween je.

Bedoel je The Sixth Sense ?

 

[De Zandman]

@ Mindless,
Over de zgn. BDE ( bijna dood ervaring) is veel beschreven en het is opmerkelijk hoe veel overeenkomsten deze BDE's hebben, bij toch wel veel mensen, die verder volkomen verschillend zijn.
Ik vind het iig wonderlijk.
Mijn oorspronkelijke studierichting ligt in de natuur.
Ook tegenwoordig kijk ik nog altijd met de ogen en de visie, die mij in de 70 er jaren zo is aangeleerd.
Helaas was er geen werkkring in te vinden, waardoor ik uiteindelijk beroepsmilitair werd...
Waarvan akte.

 

[0t0lerance]

Ja.. het blijft een mysterie.. niemand die het je kan vertellen. Maar de video's van Alan Watts, ergens diep van binnen "voel" je dat het klopt. kan niet uitleggen. leven-dood.. het product van gedachten.. die dualistische visie van de linker hemisfeer.. "spotlight".. ookwel "narrow focussed view of attention" aldus Ian McGilchrist. Fascinerend..